|
|
Licht en verbijstering in Culturele Karavaan
PZC 20 december 2008
ZIERIKZEE - Pure verbijstering heerst onder de talrijke toeschouwers naarmate het optreden van Valentina Lacmanovic vordert. Zij biedt met haar wervelende soefidans een zinderend slot aan de eerste editie van de Culturele Karavaan gisteravond in de Nieuwe Kerk in Zierikzee. Vandaag is deze manifestatie eveneens in Terneuzen en morgen nog in Middelburg te beleven.
De zogeheten sema die deze Kroatische danseres en actrice uitvoert blijkt eerder een angstaanjagend ritueel dan een dans. Met duizenden, steeds herhaalde wentelingen van haar lichaam weet de danseres eerst bewondering op te wekken en zatelt zij het publiek vervolgens op met de vraag of dit fysiek wel verantwoord is. Blijkbaar wel, want Lacmanovic straalt aan het slot ware triomf uit over de extase die zij zojuist teweeg heeft weten te brengen. De zaal overwint de huivering en honoreert haar met juichkreten en een daverend applaus. "Als je dansend de volmaakte staat van harmonie hebt bereikt, gaat het licht van binnen aan", zegt de danseres er zelf over.
De zoektocht naar het licht is het leidend thema van de Culturele Karavaan op haar reis langs drie Zeeuwse kerken. Het evenement is onderdeel van het Jaar van het Religieus erfgoed in Zeeland.
Ontmoeting, een gezamenlijke maaltijd en dialoog alles onder de noemer Eat & Meet, muziek, dans en vooral dus licht vormen de pijlers van het programma.
Op sommige onderdelen is het nog wat wennen tijdens die eerste editie. Zo zou presentatrice Esther-Clair Sasabone er wellicht goed aan doen haar goed bedoelde charme een tandje terug te draaien en de bezoekers op iets serieuzere toon toe te spreken.
Verder komt het gesprek tijdens de goed verzorgde maaltijd door de organisatie Wereldvrouwen en leerlingen van Pontes Pieter Zeeman nog niet veel verder dan: 'Hoe heet je?' en 'Waar kom je vandaan?'. Maar de bezieling achter elk optreden is groot en de formule biedt diverse verrassingen.
Wethouder Wijnand Renden pleit in zijn openingswoord voor het aangaan van een interculturele dialoog en het kijken naar hetgeen mensen verbindt, ondanks verschillende religies. Eén van die verbindende aspecten blijkt de zoektocht naar het licht.
Zo bezingt het Gereformeerd Kerkkoor Zierikzee het nieuwe licht op het leven in de Lentemuziek uit het oratorium Gebroken Jaren.
Predikant Michiel de Zeeuw en zijn negenjarige dochtertje Rosalie manifesteren zich met een doordacht geregisseerde voordracht van een Lichtgedicht. De dochter vraagt zich af waar het licht vandaan komt en waar het naar toe gaat. De vader leert haar dat 'hoe groter de mensen zichzelf maken, hoe minder de weergave van het licht wordt.''
De Nederlands/Molukse zangeres en improvisatiekunstenares Monica Akihary tekent voor een klankcompositie over licht samen met Zeeuwse vocalisten. Zo zorgt Ilyas Karakaya voor een verrassende presentatie met zijn lichtvers Noer uit de Koran en brengt hij het publiek in verwarring of hierna nu wel of niet geapplaudiseerd mag worden. Mooie presentaties zijn er ook van het Willibrorduskoor en het Schouws Kamerkoor, terwijl de jeugdige Bellringers van de Zeeuwse Koorschool niet alleen vertederen, maar ook respect afdwingen met onder meer hun Advent-bells.
De combinatie zang tussen Monica Akihary en de Zierikzeese Liesbeth Franken klinkt weerbarstig, maar vloeit tot slot mooi samen. Verder maakt het publiek kennis met Joodse liederen, een eeuwenoude hindoedans en Tibetaanse mantra's. |
